Ouder(s) en kind

Ik leen dus ik leef

Lenen, het is zó niet mijn ding. Met het risico om als een 'muts' te klinken. Maar zo ben ik niet opgevoed. Je geeft geen geld uit wat je niet hebt.

Door Rory Blokzijl · 30 juli 2014

Interessante titel van een artikel uit een Volkskrant Magazine van een tijdje terug. Lenen, het is zó niet mijn ding. Met het risico om als een 'muts' te klinken. Maar zo ben ik niet opgevoed.

Je geeft geen geld uit wat je niet hebt. Je leent geen geld, zeker niet van of aan familieleden.
Klinkt rechtlijnig? Klopt, maar ik sta er faliekant achter.

Lees ook: Leef je leven! en Wat ik jou wil meegeven over zwanger zijn op je veertigste

Dat is precies wat ik mee wil geven aan mijn kind. Leen liever niet dan wel.

Spending, spending, spending

Wat is er gebeurd met het principe van sparen? Waarom geven we niet alleen maar geld uit wat we hebben? Waarom is er altijd die zoektocht naar meer, meer, meer?

Komt dat doordat het aanbod is vergroot? Omdat we een echte consumptiemaatschappij zijn geworden? En is dat anders of makkelijker wanneer je nog jong bent in vergelijking met veertigplussers?

Op grote voet leven? Nou nee

Als ik naar mijzelf kijk. Inmiddels een veertigplusser. De beschikking over een gezond verstand. In de afgelopen jaren behoorlijk wat meegemaakt en dus bijgeleerd. Tja. Dan merk ik dat het verleidelijk is hoor.

De nieuwste smartphone, het meest platte tv-scherm, dat extra paar nieuwe laarzen, ook al heb je inmiddels acht paar laarzen. En toch doe ik het niet. Heb ik het echt nodig? Nee. En ik ga er zeker niet voor lenen!

Veertigplus mama en bestedingsgedrag

Juist nu, in deze fase van mijn leven. Nu het ego steeds minder belangrijk wordt. Alles verschuift. Merk ik dat ik meer kijk naar het milieu. Naar onze levensomstandigheden. Niet alleen naar de kosten. Maar ook naar wat we nu ècht nodig hebben. Als gezin, als moeder, als vrouw.

Waarom moet je alles persé nieuw kopen. Waarom moet je het nieuwste van het nieuwste hebben. Ik denk dat we een van de laatsten zijn met een 'ouderwetse' tv met nog een dikke 'kast' erachter. Geen flatscreen? Nope.

Klaagbaak?

Beklaag ik mijzelf dan? Of anderen? Nee, dat is iets waar ik mij niet aan wil wagen. Ik vind het belangrijk om mijn persoonlijke mening over deze stelling 'ik leen dus ik leef' met jullie te delen. Misschien heb je er wat aan. Misschien heb je juist een tegenovergestelde mening. Ik hoor het graag.

'Ik leen dus ik leef'. Is die stelling van toepassing op jou of niet? En waarom? Laat je bericht achter in de comment hieronder.

Tot de volgende keer.
Rory Blokzijl 40envoorheteerstmoeder.nl

2 reacties

Sandra 2 augustus 2014

<p>Ik leen ook niet, daar komen alleen maar problemen van. Kijk maar eens naar de rente, uiteindelijk ben je duurder uit.</p>

Rory Blokzijl 28 augustus 2014

<p>Hi Sandra, dank voor je reactie. Fijn dat je het met mij eens bent. Klopt helemaal wat je zegt. Eigenlijk is het eenvoudig. Geef niet meer uit dan wat je hebt...</p>

Lees ook

Silhouette of a woman standing by a peaceful sea at sunrise with a colorful sky.
Spiritualiteit

Ik leef de werkelijkheid

Zie mij niet als een mislukking. Zie mij niet als een zwakkeling. Zie mij niet alsof ik alles kapot maak, alleen omdat…

Door Ilona Pelders · 16 november 2014
A woman in a red coat walks on a forest boardwalk in Ohlstadt, Germany.
Spiritualiteit

Leef je eigen leven

Ik heb er soms moeite mee om te zien en om te horen dat mensen niet hun eigen mening hebben of niet…

Door Ilona Pelders · 14 november 2013
A happy child laughing while playfully lying on a cozy carpet indoors.
Ouder(s) en kind

Mama, ik zie je onderbillen

Onderbillen? Wat is dit nu voor titel. Waar gaat dit over? Nou, de ondertitel zou kunnen zijn 'de kunst van het relativeren'.

Door Rory Blokzijl · 25 september 2014