Boek: De smaak van appelpitten

In Duitsland werden er al meer dan één miljoen exemplaren van verkocht en liefst vijftien buitenlandse uitgevers kochten de vertaalrechten.

Auteur
Katharina Hagena

Lees ook: Boek: De blauwe nacht en Boek: Tonio

Genre
Literaire roman

Omschrijving

Een debuut van Katharina Hagena (vertaling: Nelleke van Maaren). Het succes heeft vermoedelijk veel te maken met het feit dat het gaat om een roman over drie generaties vrouwen. Een heerlijk gegeven voor een lezersmarkt, die voor het overgrote deel uit vrouwen bestaat.

‘De appel staat al van oudsher symbool voor verleiding, liefde, schoonheid, macht, inzicht en schuld. Enerzijds is de appelpit de essentie van al die dingen, anderzijds is hij bitter, oneetbaar en heeft hij de vorm van een traan’, aldus de schrijfster zelf.

De smaak van appelpitten begint op de dag dat het testament van Iris’ overleden grootmoeder Bertha bekend wordt gemaakt. Iris erft het oude huis in de appelboomgaard. Ze twijfelt of zij de erfenis wil accepteren, omdat zij gelukkige maar ook een aantal ongelukkige herinneringen aan het huis heeft.

Om tot een beslissing te komen, besluit ze een aantal dagen in het huis te verblijven. De vertrouwde geur van appels waait haar tegemoet. Ze dwaalt door de kamers, de appelkelder en de tuin. Ze weet niet of ze het huis wil houden en daarom doet ze dingen die ze vroeger ook deed, zwemmen in een meer vlakbij, de broer van een oude vriendin kussen en ze gaat weer inmaken.

De herinneringen aan deze ‘appelzomers’ zijn sprookjesachtig, verwarrend en evenzeer zoet als bitter, met als centraal gebeuren het overlijden van haar 16 jarig nichtje Rosmarie.
Wat is er werkelijk gebeurd, hoe waren de verhoudingen tussen haar moeder en haar twee tantes? Tussen vergeten en herinneren zoekt Iris naar de ware geschiedenis van deze familie. Voor haar is dit ook een innerlijke zoektocht. Het is een genoegen deze zoektocht te volgen.

Kortom een familieroman over 3 generaties vrouwen, met geheimen, relatieproblemen en waarbij steeds de appelbomgaard een belangrijke rol vervult. Het is in mooi proza geschreven, er gebeurt niet veel  in, het zijn meer sfeertekeningen, het leest heel gemakkelijk en ik zou het willen bestempelen als een feel good book. Geen spannend boek maar wel ontspannend!