Etiketten, hoezo?

Grappig. Ik heb vaak als moeder gedacht dat er iets niet klopt aan het feit dat er steeds meer kinderen een etiket krijgen omdat zij bijvoorbeeld de diagnose ADHD, ADD, DCD, Dyslexie of de meest recente DMDD krijgen. Tegenwoordig zijn het er bijna 4 per klas! Dat was vroeger toch echt anders. Alsof wij nu als ouders een hele generatie op de wereld hebben gezet die niet meer mee kunnen in het reguliere onderwijs zonder etiket. Wat gaat er mis?

Etiketkinderen

Zo keek ik deze week met veel belangstelling naar het programma Zembla met als onderwerp 'Etiketkinderen'. De onderwijsinspectie rekent scholen af op toetsscores. Daardoor ligt de druk om te presteren op scholen heel erg hoog. Scholen krijgen een financiële bijdrage voor extra hulp aan een kind als hiervoor een gediagnosticeerde verklaring is afgegeven. Is dat de reden waarom er zoveel worden aangevraagd? De basisschool directeur Herman Godlieb (38 jaar werkzaam in het onderwijs) vertelt dat de kinderen van nu echt niet veel anders zijn dan de kinderen van voorheen. Dat vind ik als moeder prettig om te horen, dat het dus niet altijd aan onze kinderen zelf  ligt.

Lees ook: Etiketten misleiden ons en Verkeerd verbonden

Er wordt volledig voorbij gegaan aan het kind zelf. Immers, je krijgt als kind direct een psychiatrisch label. Niet ieder kind is daar blij mee. Zij krijgen in de klas een koptelefoon op, een tijdsklok op het bureau, aangepast formaat toetsen of worden in aparte ruimtes met andere kinderen geplaatst voor het maken van toetsen die ook een “ik ben anders” etiket hebben  Ieder kind wil toch gewoon bij de groep horen. Is daar al eens onderzoek naar gedaan?

Onderzoeken

Aan al die onderzoeken  zijn hoge kosten verbonden. Deze instanties zijn de laatste jaren meegegroeid met de vraag en ook meer commercieel geworden. Niet alle onderzoeken worden vergoed door de zorgverzekeraars. Dit moet je als ouders dan zelf betalen.  Hoe gaat dat met ouders die in deze recessie hun baan zijn kwijt geraakt, alleenstaande ouders of afhankelijk zijn van een bijstand uitkering, geen middelen hebben en zo'n onderzoek wel willen/moeten laten doen?

Zijn we doorgeslagen in het diagnosticeren om het onderwijs te laten voldoen aan de hoge scoringseisen van de onderwijsinspectie? Kunnen we niet beter de hoge eisen van de kennisschool naar beneden bijstellen en de doeners weer doeners laten zijn? Dan kunnen onze kinderen weer zijn wie ze zijn en doen wat ze aankunnen.

Bron: Zembla 'Etiketkinderen'