Onze Max… ineens een herinnering

Dertien jaar onze grootste vriend, ons grootste maatje, onze grootste vertrouweling, onze rots in de branding… Hij was er altijd onze lieverd, onze Max.

Als je 's morgens opstond, als je thuiskwam, als je verdriet had, als  je iets te vieren had, als je niet in je hum was, altijd.

Lees ook: Mijn eerste keer… met een vrouw en Ochtendje (bijzonder) shoppen

Hartelijk welkom

Als we thuis aan werk waren, bijvoorbeeld aan het klussen, in de tuin bezig waren, hij liep altijd zo heerlijk in de weg. Lag altijd het liefst op je voeten, soms irritant, maar ook zo heerlijk warm en zo vertrouwd.

Je werd besprongen als je bij ons op visite kwam, de een vond dat erg, de ander niet. Zodra je bij ons binnenkwam dan was je door onze grote lobbes meteen ontroerd en vrolijk, hij gaf je zo’n hartelijk welkom.

Kleine kinderen waren hun trauma voor honden meteen kwijt als ze bij hem in de buurt kwamen. Hij was en bleef tot zijn einde een wervelwind.

Primatourtjes

Op de boot vond hij het geweldig, maar autorijden vond hij een drama. Dus werden er altijd primatourtjes voor hem gehaald. Dan lukte het wel. Nu hij er zo plotseling niet meer is, komen de leukste herinneringen weer boven.

Coquilles

Ik had een etentje met vrienden. We hadden ze coquilles beloofd omdat zij dat nog nooit gegeten hadden.
We zaten heerlijk in de tuin en ik had het allemaal goed voorbereid, maar één ding had ik niet gedaan en dat was om de coquilles hoog weg te zetten voor Max. Helaas, hij had ze dus alle 12 te pakken en heerlijk opgegeten. Volgens mij heeft hij er niets van geproefd, maar oké… het is weer zo’n mooie herinnering.

Overal inzetbaar

Hoe Max met onze zoon Mike en z’n vriendjes aan het spelen was, de sokken die hij opat en mijn man maar denken dat z’n sokken opgelost waren in de wasmachine.

Hoe hij een keer mee naar mijn vrijwilligerswerk ging (het hospice in Wilnis), omdat een mevrouw die daar lag nog een keer een hond wilde zien en dat was met kerst. Max kwam daar binnenlopen met een kerstmuts op.
Hij had geen idee wat voor een goed werk hij deed op dat moment.

Wat zijn onze huisdieren toch belangrijk… hoe kom je over zo’n verdriet heen. Ze geven je zoveel liefde, oprechte vriendschap, oprechte blijdschap, die kop op je schoot, die trouwe bruine hondenogen die je overal blijven volgen en waar je voor smelt. Je denkt dat hij slaapt, snurkt, maar hij bleef waakzaam.

De laatste loodjes

Maar het ging niet meer, onze trouwe viervoeter was op, hij had alles gegeven, misschien kon het nog wel even, maar de kwaliteit voor hem was weg. De wandelingen werden steeds korter en langzamer. Hij verdiende zo zijn rust… en dan gebeurt HET… het onvermijdelijke.

Je beseft het niet, maar dan zijn ineens 13 prachtige jaren voorbij… prachtige momenten die zo NORMAAL waren. Ja en dan wordt het een herinnering… een hele mooie herinnering.

Hij heeft ons zoveel gegeven, hij heeft ons leven zo verrijkt, op welke manier dan ook. Bedankt lieve MAX ,
voor al die prachtige jaren!