Ouder(s) en kind

Keizersnede en ineens is daar het intense verdriet

Een keizersnede. Van tevoren veelvuldig aan gedacht tijdens de zwangerschap. Er zelfs om gevraagd tijdens een controle.

Door Rory Blokzijl · 18 april 2015

Een keizersnede. Van tevoren veelvuldig aan gedacht tijdens de zwangerschap. Er zelfs om gevraagd tijdens een controle.

Geduldig wordt door een serieuze co-assistent aan je uitgelegd dat een keizersnede gelijk staat aan een (zware) buikoperatie en dat je er zeker niet te licht over moet denken.

Lees ook: Enorm verdriet en Op latere leeftijd zwanger: hoe ‘bevalt’ het?

Ik weet het, ik weet het, denk je dan. Aldus ga je overtuigd en al een natuurlijke bevalling in. Maar ineens komt daar – tegen alle verwachtingen in – toch nog een spoedkeizersnede aan te pas. Want het gaat niet goed met je baby. Je denkt het verwerkt te hebben. Nuchter als je soms kunt zijn. Het is gebeurd. Het is klaar. Niets is minder waar.

De orgastische bevalling

Neem vandaag. Een prachtige mooie, warme zomerdag. Zomaar een dag met een vriendin op een terrasje.
Wat zakelijke dingen bespreken. Maar ook wat persoonlijke zaken. Het gesprek kwam als vanzelf (wellicht door alle baby’s om ons heen) op het onderwerp ‘bevalling’.

Vriendin had ooit een boek gelezen over  ‘de orgastische bevalling’. Een boek wat weer een heel ander aspect van de bevalling beschrijft. Hoe mooi het kan zijn om een natuurlijke bevalling te hebben. Hoe bijzonder het kan voelen om dit mee te maken.

Keizersnede? Dan heb je wat gemist

Bam! Ineens is het daar. Intens verdriet. Tranen in mijn ogen. En waarom? Omdat ik mij opeens weer realiseer dat ik iets ‘gemist’ heb. Althans, zo voelt dat op dat moment voor mij. Dat is gek. Terwijl ik de woorden van mijn vriendin hoor moet ik terugdenken aan ‘mijn’ bevalling. Dat dat al met al helemaal geen fijne ervaring is geweest.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik voel mij bevoorrecht dat ik het heb mogen meemaken. Dat ik een kind heb mogen krijgen. En in mijn beleving is dat ook waar het om gaat.

Zorgen voor jezelf is zorgen voor de ander

En toch. Bij de nazorg die je krijgt, wordt je verteld dat een spoedkeizersnede een traumatische ervaring is.
De mensen in het ziekenhuis hebben de huisarts en verloskundige ingelicht dat dit een behoorlijke heftige bevalling is geweest. Dat men mij in de gaten moet houden. Dat ik mijn verhaal doe. Dat ik het verwerk.

Ik wil het ook verwerken, maar er is geen tijd. Ik ga gewoon door. Ik heb een kind gekregen en daar moet mijn aandacht naartoe gaan. Mijn kind heeft zorg, voeding en aandacht nodig. Hoezo moet ik mij druk maken om mijzelf?

Een band met je kind vormen kan maar op één manier?

Dan gaat het nog een stapje verder en lees je in bladen verhalen van moeders die blij zijn dat ze een natuurlijke bevalling hebben gehad. Want dan kan je een binding voelen met je kind. Vanaf het allereerste begin.

Vrouwen die een keizersnede hebben gehad doen hun verhaal en verklaren dat ze ‘iets gemist’ of – nog erger – ‘gefaald’ hebben. Dat ze hopen dat ze bij hun tweede kind een ‘echte bevalling’ zullen hebben. Alsof je kind via een keizersnede krijgen geen bevalling is?

En dan loopt het anders

Ik heb een natuurlijke bevalling gehad tot de gewenste 10 centimeter ontsluiting. Tijdens en daarna ontstond een probleem. Het ging niet goed met mijn baby. Haar hartslag was niet goed. Het kind moest eruit. Zo voelde het ook.

Linksom of rechtsom. Niet aarzelen nu. Geen risico lopen met haar. Ze moet eruit. En wel nu. Spoedkeizersnede. De ervaring zelf? Heftig. Ik kan het niet anders noemen. Mijn baby werd direct door twee kinderartsen meegenomen en ik heb haar de eerste uren niet gezien.

Bevoorrecht zijn

Ik vind het ronduit kwetsend om te moeten lezen dat je ‘the real deal’ moet hebben meegemaakt. Want iets anders kan er niet tegenop. Keizersnede? Tja, dan heb je wat gemist. Onzin! Normaal gesproken kan ik dit soort dingen aan mij voorbij laten gaan. Maar heel soms, op een kwetsbaar moment. Dan komt het even binnen.

Wat je jezelf dan moet realiseren? Waar het ècht om gaat. Je bent bevoorrecht dat je zwanger hebt kunnen worden en zijn. Dat je een kindje op de wereld hebt mogen zetten. Jouw kindje. En dat je de gezondheid van je baby voorop hebt gezet. Het ego voorbij. Dat is mooi. Dat is puur. Dat is waar het om gaat.

Vind jij dat er ‘regels’ zijn voor een bevalling? Graag hieronder je reactie!

www.40envoorheteerstmoeder.nl

10 reacties

Happymom 18 april 2015

<p>Ik vond het prima een keizersnede. De band met mijn kind was er al 9 maanden en ik heb nooi getwijfeld dat iets daar afbreuk aan kon doen. Hij zou komen en ik zijn moeder zijn, ongeacht via welke snede hij ter wereld kwam en wanneer ik hem zou zien Voor mij een erg aangepraat en achterhaalde zienswijze dat je je kind direct moet zien als hij je lichaam verlaat en persé via je kruis omdat iemand heeft bedacht dat het zo hoort. Ik zag mijn kind een moment in couveuse liggen vanaf mijn ok bed, terwijl ik half wakker was en gelijk weer in slaap viel. Een paar uur later was ik en hij wakker en hield ik hem vast. Onze band is uitermate hecht, hij is nu 20. Niks mis met zo'n extra uitgang! </p>

Rory Blokzijl 19 april 2015

<p>Dank voor je reactie! En heel fijn om te lezen. Het is precies mijn gevoel. Inderdaad. Er kan je veel aangepraat worden. Ik probeer altijd uit de aangeboden informatie een selectie te maken. En daar uit te halen wat voor mij van toepassing is. Maar soms, heel soms. Als het nog 'vers' is en de hormonen nog overuren maken. Zijn bepaalde dingen lastig (in ieder geval voor mij).</p>

nathalie 19 april 2015

<p>Een keizersnede is ook je kind ter weeld brengen. Helaas was bij mij de spoedkeizersnede alsnog te laat. <br>Mijn 2 oudsten zijn via natuurlijke bevalling geboren. Je hebt niet altijd de keuze... en als iemand vind dat je dan niet de real deal hebt meegemaakt zijn ze het gesprek niet eens waard. Het gaat erom dat je kindje veilig en gezond in je armen komt. Goed dat je dit even aangekaart hebt. Ik kan soms ook zo verbaasd zijn over mensen en hun mening. ... liefs nathalie</p>

Henrike Laning 19 april 2015

<p>Ik heb ook een keizersnee gehad, niet gepland. Ik ben daar niet verdrietig over, maar had me wel beter moeten inlezen. Het herstel was wel heel zwaar. Eerst zolang weeën en daarna een zware buikoperatie. Er waren weinig mensen die begrepen hoe zwaar ik het heb gehad die eerste tijd. Daardoor heb ik de kraamtijd niet goed benut, teveel stress, teveel spanning, te moe, en dat doet me wel veel verdriet. Nog steeds, na ruim zeven jaar. En ik vind ook dat er geen regels zijn voor een bevalling, behalve dat je doet wat het beste voor je kindje en voor jezelf is. En daarbij ga je af op het advies van de gynaecoloog.Hoezo niet echt? Ik heb het toch echt meegemaakt! Kijk maar, ze is er echt!</p>

Berlijntje 20 april 2015

<p>Spoedkeizersnee nadat mijn zoon 8 minuten zonder zuurstof was. Jaren van therapie volgden en nu gaat het heel goed en kan hij naar een normale lagere school. Niets dan dankbaarheid. Ben het helemaal met je eens. Ik heb een kind gekregen. Zomaar. Miljoenen vrouwen worden nooit zwanger. Vrouwen die menen dat alleen natuurlijk bevallen the real deal is, hebben gewoon nog niet zoveel meegemaakt in hun leven, denk ik dan. En dan probeer ik me voor hun commentaar af te sluiten, maar dat gaat de ene keer ook makkelijker dan de andere keer hoor.....</p>

Rory Blokzijl 20 april 2015

<p>Lieve Nathalie, ik weet niet of ik dit nu goed lees. Begrijp ik nu goed dat de spoedkeizersnede voor je jongste kindje te laat was? Wat ontzettend erg. Ik kan er bijna geen woorden voor vinden... liefs, Rory</p>

Rory Blokzijl 20 april 2015

<p>Wat herkenbaar Henrike. Inderdaad, het herstel was heel zwaar. En die tijd heb ik mijzelf eigenlijk niet gegeven. Want je moet direct 'aan de bak' en daardoor duurt het allemaal veel langer. Ik heb zowel de kraamdagen (want de dagen in het ziekenhuis worden eraf getrokken) als de kraamtijd ook niet benut. Was daardoor totaal niet toe aan bezoek, wat ik ook afgehouden heb. Eigenlijk zijn alleen de oma's en opa's gekomen, broers en zussen. That's it. De stress, spanning, moeheid, slapeloze nachten en dan inderdaad het onbegrip. Van vrienden, kennissen, sommige collega's. Ik voel het nu gewoon opnieuw. Alle 'bemoedigende' woorden: "het hoort erbij", "iedereen maakt het mee", "hoezo is het zwaarder bij jou" droegen niet bij aan een fijn gevoel. Slechts een handjevol dierbare mensen die mij echt kennen, die begrepen mij. Heftig. Ik kan niet anders zeggen. </p>

Rory Blokzijl 20 april 2015

<p>Dank voor het delen van jouw verhaal. Ik merk aan de vele reacties (hier, op Facebook en ook op mijn eigen site) dat ik wel iets 'aangeraakt' heb bij mensen, vrouwen en moeders. Zoals mijn zwager ooit eens heet gezegd: een kind krijgen is de normaalste zaak van de wereld. Maar een kind krijgen is ook het meest bijzondere van de wereld. Ik ben - net als jij - zó dankbaar dat ik een kind heb mogen krijgen. Ik prijs mij gelukkig. En heel herkenbaar. Soms kan ik commentaar makkelijk van mij afschudden. Maar op een moment dat ik mij heel kwetsbaar voel. Of wat minder weerstand heb? Poeh, dan kan het moeilijk zijn hoor.</p>

Charlotte Evans-Meijer 20 april 2015

<p>Ik heb ook een spoedkeizersnee gehad. Ik werd ingeleid omdat ik zwangerschapsvergiftiging had. Na 12 uur weeën en 3 cm ontsluiting, ging de hartslag van mijn zoon flink achteruit. Binnen 10 minuten lag ik op de OK en werd hij geboren. Ik heb me hier heel lang schuldig over gevoeld en het ook echt als een falen gezien. Mede doordat de borstvoeding niet goed ging en hiermee ben gestopt.</p><p>Maar wat een ontzettende onzin dat je er niet bij hoort als je een keizersnee hebt gehad, spoed of gepland. Ik heb een prima band met mijn zoon en dat is altijd zo geweest!</p>

Rory Blokzijl 21 april 2015

<p>Jeetje Charlotte, een opeenstapeling van ontzettend nare gebeurtenissen. Focussen op het beste wat heeft kunnen gebeuren. Dat men - en daarmee jijzelf ook - je kind heeft gered is zó belangrijk. Maar inderdaad, in die eerste pittige tijd waarin je hormonaal ook nog flink aan het schommelen bent. En slaapgebrek hebt. Is het moeilijk om te focussen op het positieve. Heel herkenbaar. <br>Superfijn dat iedereen die reageert ook aangeeft dat de band met je kind er al is op het moment dat hij / zij in je buik is. Of je nu natuurlijk bent bevallen, via een (spoed)keizersnede of na allebei.</p>

Lees ook

Smiling couple waving goodbye from home entrance with real estate agent in foreground.
Medisch

Verwelkom de overgang

Eerst heb je je puberteit, dan een eventuele zwangerschaps- en bevallingsperiode, waardoor je vrouwenlijf opnieuw belast wordt door gierende hormonen.

Door ZUS & Zorg · 28 juli 2015
Elderly couple strolls hand-in-hand on a charming European street during winter.
Ouder(s) en kind

Met of zonder kinderen op vakantie

Het kwam ter sprake toen onze dochter een jaar was. Haar vader en ik gingen trouwen en de huwelijksreis werd besproken. Ik…

Door Kirsti Hadderingh · 30 maart 2015
A young child cries in a grassy outdoor field on a sunny day.
Ouder(s) en kind

Nee, ik wil niet! Herkenbaar?

Vanaf 18 maanden tot ongeveer 4 jaar kunnen peuters het ouders soms behoorlijk lastig maken.

Door Marilva Dikmoet · 19 maart 2013